Grzechy Kosty?

Gdy przyglądam się całej otoczce, która wytwarza się wokół trenera Kosty Runjaica, to przede wszystkim w oczy rzuca się wiele dyplomacji, ciepłych słów, dialogu na poziomie i wspólnym kierunku w którym ramię w ramię zmierza z zarządem. To naprawdę bardzo zastanawiające, bo nie przypominam sobie trenera, którego władze klubu obdarzyłyby tak wielkim zaufaniem, swobodą i wolną ręką. Nigdy nie ukrywałem, że, delikatnie rzecz ujmując, nie jestem fanem Czesława Michniewicza i jego warsztatu. Jednak jest to sztandarowy przykład na to, że nie zawsze styl musi iść w parze z wynikami. A tym bardziej w naszej rodzimej kopanej. 

Trener Runjaić natomiast od jakiegoś czasu wydaje się być więźniem własnych przekonań i założeń. A to o trenerze nie świadczy najlepiej. W pełni rozumiem, że szkoleniowiec Pogoni chce grać piłkę ofensywną, opartą na posiadaniu futbolówki i ataku pozycyjnym. Myślę, że zwolenników takiego stylu gry jest więcej niż zakochanych w catenaccio i szybkich kontratakach. Co jednak dzieje się w momencie, w którym nie mamy narzędzi do uzyskania pożądanego efektu? Wtedy widzimy Pogoń Szczecin nie potrafiącą grać kombinacyjnie, której jedynym wariantem jest rozegranie piłki do skrzydła i wrzutka na osamotnionego napastnika. 

Wtedy również widzimy Pogoń, która całościowo jako drużyna się nie rozwija. Absolutnie nie przekonuje mnie argument o tym, że władze klubu sprzedają w każdym okienku transferowym najważniejszych piłkarzy. Nie przekonuje z jednego prostego powodu, o którym wspomniałem wyżej - trener nie potrafi dostosować stylu gry do posiadanych piłkarzy. Umówmy się - poziom ligi jest bardzo niski, piłkarze którzy tutaj trafiają nie dają odpowiedniej jakości. A już tym bardziej nie posiadają wysokich umiejętności technicznych i szybkiego myślenia, które są niezbędne do gry, którą preferuje Kosta Runjaic.

Portowców chwalono często za dobrze zorganizowaną defensywę i stosunkowo małą liczbę straconych goli. Od jakiegoś czasu widzimy zespół niezorganizowany, któremu wiele trudu sprawia bronienie po prostych stratach w ataku pozycyjnym. To tym bardziej zastanawiające, bo obrona jest najbardziej zgraną formacją drużyny.

O Michniewiczu wspomniałem nie bez powodu. Sam narzekałem na to, co przychodziło mi oglądać co tydzień. Jednak Michniewicz potrafił określić potencjał drużyny. Piłkarzy miał niemal w każdej formacji słabszych niż ma Runjaic. W tym wszystkim można znaleźć balans. Drogi trenerze, zarządzie - może najwyższy czas zapomnieć o pięknej, efektownej grze i skupić się na efektywności, na tym, co w końcowym rozrachunku przyniesie korzystny wynik i upragnione trofea?