Albo będziesz to robił na 100 procent, albo daj sobie spokój i skup się na szkole – usłyszał jako chłopiec Luka Zahovič od taty Zlatko po jednym z meczów. Wtedy mieszkali w Lizbonie, ojciec grał w Benfice, a on w dziecięcych zespołach tego klubu. Surowe wychowanie? Może, jednak Zlatko wiedział, co mówi. W końcu to nie dzięki niezasłużonym pochwałom został jednym z najwybitniejszych piłkarzy w historii Słowenii.
– Niełatwo słyszeć coś takiego od osoby, którą kochasz. To prawda. Ale dziś, jako dorosły, doceniam szczerość taty. To pomaga stać się lepszą wersją samego siebie – mówi nam Luka, napastnik Pogoni Szczecin.
Dzieciństwo w Portugalii
Szefowie Portowców w październiku zatrudnili Lukę Zahoviča z dwóch powodów. Po pierwsze, potrzebowali skutecznego atakującego. Po drugie, chcieli dołączyć do drużyny kogoś z mentalnością zwycięzcy. Zawodnika, który nie wzruszy ramionami po porażce czy nawet remisie, tylko ze złości zaciśnie pięści i zrobi wszystko, by to więcej się nie powtórzyło. Kogoś, kto chce wygrywać zawsze i wszędzie. Słoweniec pasuje do tej charakterystyki nawet bardziej niż prawdopodobnie wydawało się władzom Granatowo-Bordowych.
Mówimy, że czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. Luka odkąd pamięta, nasiąkał dużymi wymaganiami. Już na starcie widział, jak życie potrafi być brutalne, kiedy rok po roku jego przyjaciele, koledzy i znajomi musieli sobie szukać miejsca poza Benfiką. Tam nie było zmiłuj. Co sezon określano potencjał brzdąców i bezlitośnie tych rokujących gorzej zastępowano kolejnymi, w tamtym momencie ocenianymi jako zdolniejsi.
* Komentarze w serwisie www.PogonSportNet.pl zamieszczane przez jego użytkowników są ich prywatną opinią. Serwis nie ponosi odpowiedzialności za ich treść. Jeśli jednak administratorzy dostrzegą naruszanie dóbr osobistych, zmuszeni będą do usunięcia komentarza, a w przypadku powtarzania się sytuacji, zablokowania konta użytkownika.
Komentarze (0)
Brak komentarzy.