Jak Garcia zaczynał pracę w innych klubach?

Sześć punktów w trzech meczach, pięć zdobytych bramek, tylko dwie stracone – tak wygląda bilans otwarcia sezonu Pogoni Szczecin pod wodzą Oscara Garcii. To dobry początek, ale żeby ocenić go we właściwej perspektywie, warto zapytać: jak Hiszpan zaczynał na innych ławkach trenerskich w swojej karierze? Przeanalizowaliśmy pierwsze trzy mecze Garcii na czele dziewięciu klubów, które prowadził wcześniej, i zestawiliśmy je z tym, jak ostatecznie kończyły się te epizody.

Wniosek nasuwa się już na starcie: gorący początek nie gwarantuje udanego sezonu, a słaby start wcale nie musi oznaczać katastrofy. Kariera Garcii jest tego najlepszym dowodem.

Metodologia – co bierzemy pod uwagę

Do zestawienia wzięliśmy dziewięć pełnoprawnych epizodów trenerskich Oscara Garcii, w których objął drużynę na dłużej i rozegrał z nią co najmniej trzy mecze w roli pierwszego trenera: Maccabi Tel Awiw (2012), Brighton & Hove Albion (2013), Red Bull Salzburg (2015), AS Saint-Étienne (2017), Olympiakos Pireus (2018), Celta Vigo (2019), Stade Reims (2021), OH Leuven (2023) oraz Chivas Guadalajara (2025). Do tego dochodzi obecny epizod w Pogoni Szczecin (2026).

Celowo pominęliśmy kilka krótkich lub nietypowych epizodów, które zniekształciłyby porównanie: drugie, przerwane wojną podejście do Maccabi Tel Awiw, kilkunastodniowy epizod w Watfordzie, krótką, tymczasową pracę przy rezerwach Ajaksu (Jong Ajax), czy samego Ajaxu, który obją wiosną oraz rolę asystenta reprezentacji Katalonii w 2009 roku, która nie była samodzielną funkcją pierwszego trenera. Wszędzie tam, gdzie źródła podawały rozbieżne informacje co do dokładnego wyniku lub strzelców, zaznaczamy to w tekście zamiast zgadywać.

Pierwsze trzy mecze – zestawienie

Rozstrzał jest ogromny – od kompletu punktów w Saint-Étienne po komplet porażek w Brighton i Leuven. Widać wyraźnie, że nie ma jednego "wzorca Garcii" – każdy start wyglądał inaczej, w zależności od jakości kadry, jaką zastawał, i ligi, w którą wchodził.

Jak kończyły się te sezony?

Maccabi Tel Awiw (2012) – mocny start przełożył się na udany sezon: Maccabi sięgnął po mistrzostwo Izraela, a praca Garcii została odebrana bardzo pozytywnie, co otworzyło mu drzwi do Europy.

Brighton & Hove Albion (2013) – zero punktów na otwarcie zapowiadało kłopoty i sezon rzeczywiście był rozczarowujący na tle oczekiwań klubu walczącego o awans z Championship. Garcia został zwolniony w trakcie sezonu.

Red Bull Salzburg (2015) – przyzwoity start przełożył się na mistrzostwo Austrii, choć w Salzburgu sukces w lidze krajowej traktowany jest niemal jako standard, więc odbiór sezonu był umiarkowanie pozytywny, bez wielkiej euforii.

AS Saint-Étienne (2017) – komplet punktów i zero straconych goli na otwarcie to najlepszy start w analizowanym zestawieniu. Sezon zakończył się jednak dużo bardziej stonowanym wynikiem – miejsce w środku tabeli Ligue 1 – co pokazuje, że doskonały początek wcale nie musi się przełożyć na równie mocną końcówkę.

Olympiakos Pireus (2018) – bardzo dobry start (7 punktów, 6 goli zdobytych) i sezon zakończony mistrzostwem Grecji – jeden z najbardziej udanych epizodów w karierze Garcii.

Celta Vigo (2019) – fatalny początek (1 punkt, 7 straconych bramek) i sezon, w którym klub przez większość czasu walczył o utrzymanie w La Liga. Garcia został zwolniony przed końcem rozgrywek, a jego praca oceniana jest jako rozczarowująca.

Stade Reims (2021) – przeciętny start (3 punkty) i sezon zakończony w środku tabeli Ligue 1 – bez większych emocji w żadną stronę, epizod oceniany jako stabilny, ale niespektakularny.

OH Leuven (2023) – najsłabszy start obok Brighton (0 punktów, 5 straconych goli) i sezon, który zakończył się rozczarowaniem względem aspiracji klubu, co ostatecznie doprowadziło do rozstania.

Chivas Guadalajara (2025) – start w okolicach środka stawki (4 punkty) i sezon oceniany jako przejściowy, budujący pod kątem przyszłości, bez spektakularnych trofeów, ale i bez katastrofy.